Jodły występują na całej półkuli północnej, zarówno w strefie chłodnej, jak i umiarkowanej. Stanowią jeden z najliczniejszych rodzajów spośród sosnowatych, licząc sobie ponad 50 gatunków. Należą do najwyższych drzew iglastych, choć wiele z nich rośnie bardzo wolno. W młodości mają regularny, wąskostożkowy pokrój z rozgałęzieniami w idealnych okółkach, z czasem tracą na regularności gubiąc dolne konary i tworząc tzw. "bocianie gniazda", czyli niewielką wklęsłość tam, gdzie dominował kiedyś pęd wierzchołkowy. Wszystkie gatunki lubią czyste i wilgotne powietrze, dostateczną ilość opadów w ciągu roku, gleby zasobne w składniki pokarmowe. Nie tolerują suszy i upałów, mroźnych i wysuszających kontynentalnych wiatrów oraz miejsc okresowo zalewanych wodą. Tolerują natomiast lekkie zacienienie, choć w miejscach silnie nasłonecznionych rozwijają się znacznie lepiej.
Igły u większości gatunków są spłaszczone, na stronie górnej zielone, od spodu z dwoma wyraźnymi białymi paskami. Szyszki, u niektórych gatunków przed dojrzeniem szalenie dekoracyjne, zawsze sterczą do góry. Osadzone są na najwyższych gałęziach drzewa. Dojrzewają w tym samym roku, w którym powstają. Niektóre z nich osiągają znaczne rozmiary, wszystkie jednak rozpadają się na drzewie, pozostawiając na gałęziach szyszkowate trzpienie (oś szyszki).
Jodły to w większości wysokie drzewa. Niektóre dorastają nawet do 100 m wysokości. Są gatunki, do takich zaliczyć należy jodłę koreańską (Abies koreana), charakteryzujące się bardzo wolnym wzrostem. Istnieje również wiele karłowych odmian, które z powodzeniem mogą być sadzone nawet w niewielkich ogródkach.
 - Abies balsamea (Jodła balsamiczna)
- Abies concolor (Jodła jednobarwna, kalifornijska)
- Abies koreana (Jodła koreańska)
- Abies lasiocarpa (Jodła górska)
- Abies nordmaniana (Jodła kaukaska)
- Abies pinsapo (Jodła hiszpańska)
- Abies procera (Jodła szlachetna)
|
