Jeden z najpiękniejszych i najoryginalniejszych gatunków świerka, w naturze występujący na niewielkim obszarze południowego Oregonu i północnej Kalifornii, znajdowany na rzadko odwiedzanych, wysokich górskich grzbietach i stromych północnych nachyleniach. Jest drzewem odpornym na niekorzystne warunki klimatyczne, zupełnie niewymagającym co do gleby. Rośnie wolno, osiągając przeważnie ok. 20-25 m wysokości, choć zdarzają się wyższe egzemplarze. W Wielkiej Brytanii egzemplarze sadzone 60 lat temu osiągnęły 15 m wysokości.
Świerk ten należy do tzw. form płaczących ze względu na silnie zwisające, stosunkowo drobne gałęzie, które u starszych egzemplarzy mogą osiągać nawet 1,5-2 m długości. W młodości drzewka raczej mają uporządkowany, stożkowaty pokrój. Swoją płaczącą formę objawiają po kilkunastu latach, broniąc się niejako przed okiścią śniegową.
Igły stosunkowo długie, od 1,5 do 3 cm długości, niekłujące, raczej sztywne, z wierzchu ciemnozielone, od spodu z widocznymi jaśniejszymi paskami aparatów szparkowych.
Szyszki cylindryczne, wydłużone, 6-12 cm długości, dojrzewające w pierwszym roku; niedojrzałe - ciemnoczerwone, po dojrzeniu - jasnobrązowe z dodatkiem pomarańczowego. Pierwsze szyszki pojawiają się po 20 latach w szczytowych partiach drzewa. Nasiona 3-5 mm długości ze skrzydełkiem 4-krotnie większym. W odpowiednich warunkach mogą być przechowywane kilkanaście lat, kiełkowanie musi być poprzedzone przynajmniej 30-dniową stratyfikacją.
Świerk odkryty przez Williama Henryego Brewera, profesora rolnictwa na Uniwersytecie w Yale i współautora dzieła "Botany of California". W naszych szkółkach jeszcze rzadko występujący w ofercie z uwagi na brak nasion, choć coraz śmielej rozmnażany poprzez szczepienie na świerku pospolitym. Polecany przede wszystkim do niewielkich ogrodów w miejsca najbardziej eksponowane.
powrót
|
|
