Większości z nas rośliny iglaste kojarzą są przede wszystkim ze świerkami. W dużej mierze zawdzięczamy to świerkowi pospolitemu (Picea abies), nieodłącznemu elementowi naszego krajobrazu, występującemu nie tylko w okolicach górskich, ale poprzez szerokie rozpowszechnienie w wyniku gospodarki leśnej również poza tym obszarem. W uprawie szkółkarskiej w ogromnej ilości odmian ogrodowych, różnorodnego pokroju, tempa wzrostu i zabarwienia.
Świerki odznaczają się prostym, strzelistym pniem oraz regularnym, wąskostożkowym pokrojem. Należą do najpiękniejszych i najdostojniejszych roślin. Igły, ostro lub tępo zakończone, zwykle zielone, osadzone są na wyrastających z pędów trzonkach, wiosenną porą zawsze jaśniejsze i wyraźnie różniące się od zeszłorocznych. Kilka gatunków ma igły z białymi paskami po spodniej stronie, inne zaś pokryte są woskowym nalotem. Osadzone zawsze pojedynczo, leżąc na pędach skierowane ku przodowi lub ułożone promieniście dookoła. Ich długość waha się od 0,5 do 3 cm, trwałość natomiast rzadko przekracza 6 lat. Szyszki zwisające w dół, najczęściej umieszczone są w szczytowych partiach, opadają w całości, z reguły po wysypaniu się nasion. Najmniejsze mają 2 cm, największe blisko 20 cm długości.
Świerki to drzewa światłolubne i rosnąc w pełnym słońcu utrzymują dolne gałęzie przez wiele lat. Wymagają wysokiej wilgotności powietrza oraz żyznego, gliniasto-piaszczystego podłoża. Wytwarzają płytki, ale silnie rozgałęziony system korzeniowy.
Występują na całej półkuli północnej w ilości blisko 40 gatunków.
 - Picea abies (Świerk pospolity)
- Picea breweriana (Świerk Brewera)
- Picea glauca (Świerk biały)
- Picea mariana (Świerk czarny)
- Picea omorika (Świerk serbski)
- Picea orientalis (Świerk kaukaski)
- Picea pungens (Świerk kłujący)
- Picea sitchensis (Świerk sitkajski)
|
