Azofoska.
Nawóz produkowany przez Warmińskie Zakłady Produkcyjne "Inco-Veritas" w Suszu. Zawiera azot jako NO3 i NH4, fosfor w fosforanie amonu, potas w siarczanie, magnez w siarczanie, siarke siarczanową w soli potasowej i magnezowej, żelazo, mangan, cynk,miedź, bor i molibden. Wszystkie te składniki świetnie rozpuszczają się w wodzie, a co najważniejsze są to składniki najpotrzebniejsze dla rozwoju każdej rośliny. Jednym słowem azofoska jest nawozem kompletnym, a zarazem zrównoważonym i szybko działającym. Wymienione właściwości sprawiają, że nawóz ten jest bardzo skuteczny w działaniu przy umiejętnym jego użyciu. Ta umiejętność polega na dobraniu właściwej dawki nawozu i na właściwym sposobie jej zastosowania.
Wczesną wiosną rozsiewa się równomiernie pod korony drzew 1 kg na powierzchnię około 10 m kwadratowych. Dla poprawy działania i równomierności rozsiewu poleca się uprzednie zmieszanie tej dawki z obornikiem, kompostem, torfem, korą lub miejscową ziemią w proporcji: 1 część Azofoski na 10-20 części materiału rozcieńczającego. Można także w okresie od maja do września używać roztworu, tzn. na 10 litrów wody 1 łyżka azofoski, bezpośrednio pod krzew raz w miesiącu w ilości 2-3 l roztworu.
Podłoża przeznaczone do otrzymywania siewek roślin, tzw. pikówek, w skrzynkach wysiewnych, zasila się dawką zaledwie 5 g, czyli 0,5 dag = łyżeczka od herbaty na 10 l podłoża, przy czym ta mała ilość nawożu powinna być jak najdokładniej wymieszana z podłożem. Aby łatwiej wymieszać tą niewielką ilość nawozu, lepiej jest wpierw mieszać w mniejszej ilości podłoża, a dopiero póżniej całość z resztą.

Wysiewanie iglastych.
Mnóstwo odmian rozmnażanych jest poprzez sposób wegetatywny, np. przez ukorzenianie sadzonek lub szczepienie. Jest jednak wiele gatunków rutynowo rozmnażanych z siewu. Do takich należą m.in. sosny, świerki bądź modrzewie. Nasiona gatunków, które dojrzewają jesienią i zimą, a do takich należą sosny: czarna(nigra), pospolita(sylvestris oraz świerk pospolity i modrzew europejski można wysiewać wiosną bez ich wcześniejszej obróbki. Nasiona roślin z klimatu o ostrych zimach, które dojrzewają wczesną jesienią, np. sosny wejmutki(strobus) oraz większość jodeł są wyposarzone w mechanizm, który nie pozwala im wykiełkować natychmiast nawet w sprzyjających warunkach. Bez owego mechanizmu mogłyby jeszcze w jesieni wykiełkować, a wówczas mróz łatwo mógłby je zniszczyć. Tego typu nasiona muszą przejść okres stratyfikacji polegający na przetrzymaniu nasion w chłodnym miejscu (temp. 0-5 st. C). Najprościej przeprowadzić ją stosując siew jesienny, niskie temperatury w czasie zimy sprawią, że nasiona dojrzeją i wiosną wykiełkują. Można także wymieszać je z wilgotnym piachem lub torfem i na zimę umieścić w chłodnej piwnicy lub po prostu w lodówce. Ciekawie wygląda sprawa nasion cisa. Nasiona tego iglaka kiełkują dopiero na drugą wiosnę po siewie. Muszą przejść fazę chłodu i ciepła. Można zastosować stratyfikację ciepło-chłodną.
Wysiewanie iglaków powinno się przeprowadzać wczesną wiosną. Wykorzystujemy ziemię lekką, piaszczysto-gliniastą. Głębokość siewu powinna równać się trzem wysokością nasiona. Młode siewki powinniśmy cieniować, aby zmniejszyć amplitudę wahań temperatury, odpowiednio podlewać, odchwaszczać. Na zimę warto je ściółkować, nie dlatego, że są wrażliwe na niskie temperatury, ale aby nie popełnić błedu takiego jak ja popełniłem. Młode siewki świerka zostawiłem bez zabezpieczeń. Obfite opady śniegu przykryły młody materiał. Pewnego dnia przyszła krótkotrwała odwilż topiąca wierzchnią warstwę śniegu. Nocny mróz stworzył następnie na powierzchni śniegu zmrożoną skorupę, a wniej uwięzione moje mlode siewki. W wyniku późniejszych wydarzeń, a przede wszystkim szybszego topnienia warstwy śniegu pod skorupą, jak również wypiętrzania się ziemi w wyniku mrozu, wszystkie siewki zostały wypchnięte na powierzchnię. Właśnie świerki są najbardziej na wypychanie narażone z powodu płytkiego ukorzeniania się.

Wyciąg z cennika.
Ceny iglaków w gospodarstwie szkółkarskim braci Bronisława i Wojciecha Kapiasów w Goczałkowicach Śląskich, ul. Św. Anny 4:
chamaecyparis law. "Alumii" - 10 zł.
chamaecyparis law. "Ellwoodii" - 10 zł.
juniperus chin. "Stricta" - 10 zł.
juniperus hor. "Wiltonii" - 9 zł.
picea glauca "Conica" - 15 zł.
pinus aristata - 12 zł.
pinus ponderosa - 10 zł.
thuja occ. "Holmstrup" - 10 zł.
thuja occ. "Smaragd" - 12 zł.
thuja occ. "Spiralis" - 10 zł.
Materiał szczepiony:
larix kaemp. "Blue Rabbit" - 20 zł.
picea pung. "Koster" - 30 zł.
pinus mugo "Wintergold" - 30 zł.
Wszystkie rośliny w pojemnikach 3 l
Komentarz: materiał szczepiony w miarę korzystnych cenach, pozostały również, choć wybór znacznie słabszy od kokurencji z Pisarzowic.

Sosna górska.
(Pinus mugo). Popularnie zwana jest kosówką lub kosodrzewiną. Nie ma zasadniczego pnia i rozrasta się bardziej wszerz niż na wysokość. Nie stanowi to jednak reguły, spotkać można kosówki prawie ścielące się po ziemi, jak również i niskie drzewka. Kosodrzewina w górach spełnia bardzo pożyteczną rolę, zatrzymuje śnieg i zapobiega tworzeniu się lawin. Dzięki rozwiniętemu systemowi korzeniowemu bywa stosowana do umacniania wydm. Kosówka rośnie wolno, zakłada się że po 10 latach osiąga 60 cm wysokości i tyleż średnicy. Rzadko przekracza 2 m. Jest sosną dwuigielną, długość igieł w granicach 3-8 cm, sztywne, ciemnozielone i błyszczące, gęsto osadzone. Cenionym przedstawicielem jest odmiana "Mops."
    - foto

Żółte kosodrzewiny.
Oczywiście nie do końca, ponieważ są one w złocistym kolorze tylko wczesną wiosną. Są wówczas niesłychanie piękne i oryginalne. Oczywiśnie należy gustować w tego typu kolorze iglaków, dla niektórych wyglądają jak uschnięte. Najlepiej eksponować je w grupie innych zielonych sosen lub kosodrzewin. Latem igły zielenieją i wtedy odmiany przypominają typowe, gęste, zielone kosodrzewiny. Dla zobrazowania: odmiana pinus mugo "Carstens Wintergold", wczesną wiosną w swoim najpiękniejszym złocistym wybarwieniu oraz pinus mugo "Wintergold" delikatnie zmieniająca barwę na zieloną.

Formowanie sosen.
Tempo wzrostu sosen można do pewnego stopnia regulować poprzez odpowiednie cięcie, a raczej przyłamywanie świeżych przyrostów. Wykonuje się to na młodych majowych przyrostach, skracając tyle ile chcemy i jak nam potrzeba. Chcąc mieć formy bardzo gęste i zwarte koniecznie musimy skrócić więcej, tzn. około 1/2 przyrostu. Jeśli zależy nam na szybszych przyrostach, możemy przyłamać tylko wierzchołek. Przyłamywanie jest bardzo opłacalne, ponieważ stymuluje lepsze rozgałęzianie się drzewka, a przez co zagęszczanie.